O Noam Chomsky για τη διάλυση της δημόσιας παιδείας (Σεπτέμβριος 2011)

David Barsamian: Ένα άλλο σημείο αντιπαράθεσης είναι η δημόσια εκπαίδευση. Έχει υπάρξει και στον τομέα αυτό μια ιδεολογική καμπάνια του ίδιου τύπου;

Noam Chomsky: Βεβαίως. Διεξάγεται αυτή τη στιγμή μια καμπάνια για να καταστραφεί το σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης, το σύστημα που βασίζεται στην αρχή ότι ενδιαφερόμαστε αν κάποιο άλλο παιδί που δεν το γνωρίζουμε εκπαιδεύεται ή όχι. Αυτό είναι το σύστημα της δημόσιας εκπαίδευσης. Υπάρχει μια απόπειρα να καταστραφεί, μαζί με κάθε άλλον τομέα της ανθρώπινης ζωής και οποιαδήποτε στάση και σκέψη που συνδέονται με την ανθρώπινη αλληλεγγύη. Γίνεται με πολλούς τρόπους. Ο ένας είναι απλά η ελλιπής χρηματοδότηση. Αν εξαιτίας των δικών σου ενεργειών αποσαθρώνουν πραγματικά τα δημόσια σχολεία, ο κόσμος θα αναζητήσει εναλλακτική λύση.

            Όταν θέλει κανείς να ιδιωτικοποιήσει κάποια υπηρεσία, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να της προκαλέσει δυσλειτουργίες, έτσι ώστε ο κόσμος να πει: Θέλουμε να την ξεφορτωθούμε. Δεν λειτουργεί. Ας τη δώσουμε στη Lockheed. Πρώτα λοιπόν κάνεις το σύστημα να δυσλειτουργεί. Μετά αποκτάς λαϊκή υποστήριξη στο να το παραδώσεις στον ιδιωτικό τομέα. Έτσι η δημόσια εκπαίδευση υποχρηματοδοτείται. Οι δάσκαλοι δεν αμείβονται επαρκώς. Οι πόροι είναι ελάχιστοι. Σε γενικές γραμμές, υπάρχει σοβαρή μείωση των κονδυλίων για υποδομή. Αυτή ήταν η πολιτική των τελευταίων ετών που αποτελεί τμήμα της. Η ανησυχία της κοινής γνώμης για τα σχολεία αυξάνεται.

            Υπάρχουν ακόμα και πολλές παραπλανητικές πληροφορίες. Κατά την προεδρία του Ρέιγκαν, γύρω στο 1984, ήρθε στη δημοσιότητα μια διάσημη μελέτη που ανακοίνωνε ότι έχουμε μια τεράστια εκπαιδευτική κρίση. Τα σχολεία μας δεν αποδίδουν. Δεν μπορούμε να είμαστε ανταγωνιστικοί. Εξετάστηκε από ειδικούς και πολύ σύντομα αποδείχθηκε ότι στο μεγαλύτερο βαθμό ήταν ψευδής. Το θέμα είναι να κάνουμε τον κόσμο να φοβάται ότι έρχεται μια κρίση στην εκπαίδευση. Το δεύτερο είναι να κάνουμε αυτή την κρίση να έρθει λόγω ανεπαρκούς χρηματοδότησης. Λιγότερες από τις απαιτούμενες ανεγέρσεις σχολείων, χαμηλοί μισθοί κ.λ.π. Μετά προτείνουμε εναλλακτικές λύσεις οι οποίες στην αρχή ακούγονται σαν ωραίες ιδέες : ενοικιαζόμενα σχολεία, σχολεία μαγνήτες, δελτία εκπαίδευσης* – ποιος είναι εναντίον σε κάτι τέτοιο; Σταδιακά καθιστάς το δημόσιο σύστημα όλο και λιγότερο λειτουργικό, όλο και λιγότερο δημοφιλές επειδή δεν είναι λειτουργικό, παράγεις προπαγάνδα σχετικά με το πόσο χάλια είναι, προσφέρεις εναλλακτικές λύσεις που αρχίζουν σαν κάτι το μικρό και καταλήγουν εκεί που περιμένουν οι μεγάλες επιχειρήσεις.

            Πριν δύο χρόνια, η Ελέιν Μπέρναρντ από το πρόγραμμα Συνδικάτων του Χάρβαρντ μου έστειλε ένα φυλλάδιο της Lehman Brothers. Το είχαν στείλει στους πελάτες τους. Αναφερόταν σε μια μεγάλη μελλοντική επενδυτική ευκαιρία και για το πώς θα έπρεπε να την προλάβει κάποιος τώρα, στο ξεκίνημα. Θα σας βοηθήσουμε να μπείτε στο ΕΜΟ (Educational Maintenance Organizations – ιδιωτικούς οργανισμούς εκπαίδευσης). Πρόκειται για το αντίστοιχο των ΗΜΟ (Health Maintenance Organizations – ιδιωτικών συστημάτων υγείας) στην εκπαίδευση. Έχουμε λοιπόν καταλάβει το σύστημα υγείας, ιδιωτικοποιούμε τις φυλακές και το σύστημα πρόνοιας. Θα διευθύνουμε τα πάντα. Ο επόμενος στόχος δημόσιων κονδυλίων που μπορούμε να επιδιώξουμε είναι, με τον παρασιτικό τρόπο των πλουσίων, είναι το εκπαιδευτικό σύστημα. Θα έχουμε λοιπόν ΕΜΟ. Θα έρθει χρήμα του δημοσίου. Εσείς θα επενδύσετε και θα βγάλετε πολλά λεφτά.

     Έχει ήδη ξεκινήσει. Έχουν γίνει προσπάθειες να ιδιωτικοποιηθεί τμήμα της εκπαίδευσης. Αυτό σημαίνει ότι παίρνεις παιδιά της πρώτης δημοτικού, τα εκθέτεις φυσικά στη διαφήμιση επειδή από εκεί έρχονται όλα τα χρήματα, σχεδιάζεις προγράμματα και έχεις μια ιδιωτική επιχείρηση, μια ΕΜΟ, να τα εφαρμόζει. Αυτό ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια και τώρα δίνουν την ευκαιρία στους πολύτιμους επενδυτές τους να συμμετάσχουν σε αυτό το μελλοντικό «κελεπούρι», αλλά πιστεύω ότι αυτή είναι η κατεύθυνση στην οποία θέλει να κινηθεί το κεφάλαιο.

*Πρόκειται για διανομή κουπονιών που αντιπροσωπεύουν μια συγκεκριμένη χρηματική αξία ανά μαθητή και έτσι τα παιδιά φοιτούν με χρήματα του δημοσίου σε σχολικά ιδρύματα της επιλογής των γονέων, επί πληρωμή.

ΚΟΙΝΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΓΩΝΑ 20-9-11

ΚΟΙΝΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΓΩΝΑ Σ.Φ. ΧΗΜΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ

Οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται για  5^η εβδομάδα δείχνοντας την αποφασιστικότητα του φοιτητικού κόσμου να ανατρέψει τον νόμο Διαμαντοπούλου. Ένα νόμο που καταργεί κάθε έννοια ενός ελεύθερου πανεπιστημίου το οποίο θα μπορούσε να εξασφαλίσει αξιοπρεπή μόρφωση και εργασία.

Ο νέος νόμος έρχεται να διασπάσει τα πτυχία μας, να κατακερματίσει τα επαγγελματικά μας δικαιώματα, να επιβάλλει δίδακτρα και να στρέψει τα πανεπιστήμια στις επιχειρήσεις για την οικονομική τους επιβίωση.  Καταργεί το άσυλο, επιβάλλει πειθαρχικά και διαγράφει φοιτητές.  Τέλος, παραδίδει την έρευνα στα οικονομικά συμφέροντα των εταιριών και τοποθετεί manager στα διοικητικά των σχολών.

Την προηγούμενη εβδομάδα πραγματοποιήθηκαν πολύμορφες δράσεις στα πλαίσια των φοιτητικών κινητοποιήσεων. Συγκεκριμένα, έγιναν παρεμβάσεις σε σχολεία (μοίρασμα κειμένων, ενημέρωση μαθητών σχετικά με τον νέο νόμο), νοσοκομεία (μπλοκάρισμα των ταμείων), ραδιοφωνικούς σταθμούς και σε κεντρικά σημεία της πόλης με στήσιμο μικροφωνικών (πλατεία Αριστοτέλους, κινηματογράφος Ολύμπιον) και πανεκπαιδευτική πορεία. Σε επίπεδο τμήματος, συνεχίστηκε η παρέμβαση στις εγγραφές με τραπεζάκι του συλλόγου, μακριά από μικροκομματικά και παραταξιακά συμφέροντα.

Οι μαζικές καταλήψεις των μαθητών, οι απεργίες των δασκάλων και η στάση εργασίας των καθηγητών δείχνουν να δημιουργείται ένα διευρυμένο μέτωπο αγώνα στο χώρο της παιδείας.

   Αγωνιζόμαστε σε συμπόρευση με όλα τα θιγόμενα και αποκλειόμενα κομμάτια της κοινωνίας σ’ ένα διαρκή αγώνα μέχρι τη νίκη, για να υπερασπιστούμε δικαιώματα, ελευθερίες και εργατικές κατακτήσεις, αρνούμενοι να πληρώσουμε τη κρίση τους και τα χαράτσια τους.  Γιατί ο αγώνας για δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση είναι συνάμα αγώνας για μόρφωση, εργασία, ελευθερία, αξιοπρέπεια ενάντια στην αποκτήνωση και τον εκχυδαϊσμό της κοινωνίας που κυβερνήσεις και επιχειρήσεις θέλουν να μας επιβάλουν.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

·           Δωρεάν σίτιση, στέγαση, μεταφορές, σπουδές για όλους τους φοιτητές.

·           Έρευνα για τις ανάγκες της κοινωνίας.

·           Δωρεάν και δημόσια παιδεία και περίθαλψη για όλους.

·           Ο νόμος Διαμαντοπούλου να ανατραπεί.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ:

·         Κατάληψη τμήματος και διακοπή διδακτικής και ερευνητικής διαδικασίας μέχρι την επόμενη συνέλευση.

·         Συνέλευση  την Τρίτη 4/10 σε κατειλημμένη σχολή και ώρα 12:00

·         Συμμετοχή στην πανεκπαιδευτική πορεία την Πέμπτη, μαζί με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς, με προσυγκέντρωση στις 11:00 στο Πολυτεχνείο

·         Συμμετοχή στο συντονιστικό καταλήψεων μετά την πορεία.

·         Συντονιστικό κατάληψης την Τετάρτη 28/9 στις 12:00

·         Οι εγγραφές να διεξάγονται μόνο με την παρουσία τραπεζιού του συλλόγου και όχι παρατάξεων ή σχημάτων.

ΚΟΙΝΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΓΩΝΑ 13-9-11

ΚΟΙΝΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΓΩΝΑ Σ.Φ. ΧΗΜΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΟΛΙΣ ΑΡΧΙΣΕ

Εδώ και ενάμιση χρόνο, γινόμαστε μάρτυρες  της βάρβαρης πολιτικής που καταστρέφει τους βασικούς πυλώνες της κοινωνίας μας, την υγεία, την παιδεία και την εργασία.

Στον τομέα της υγείας, ήδη πληρώνουμε για την παροχή του κάποτε ελεύθερου αγαθού της περίθαλψης( στην είσοδο 5€ και για εξετάσεις ως 80€), ενώ έχουν δρομολογηθεί τόσο οι συγχωνεύσεις νοσοκομείων και ασφαλιστικών ταμείων όσο και κλεισίματα κέντρων υγείας.

Η ίδια πολιτική ακολουθείται και στον τομέα της παιδείας αλλοιώνοντας το χαρακτήρα σχολείων και πανεπιστημίων.  Η αναδιάρθρωση που επιχειρείται να γίνει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μέσω του νόμου Διαμαντοπούλου, έρχεται για να δημιουργήσει μελλοντικούς εργαζόμενους όπως τους θέλει η νεοφιλελεύθερη αγορά. Μέτρα όπως το σπάσιμο των σπουδών σε κύκλους, δημιουργούν εργαζόμενους πολλών ταχυτήτων, χωρίς κοινά δικαιώματα. Έτσι ανοίγει ο δρόμος για την αύξηση του ευέλικτου εργατικού δυναμικού. Μέσα στα πανεπιστήμια, μέσω της εντατικοποίησης των σπουδών, ενισχύεται η ανταγωνιστική λογική μεταξύ των φοιτητών, λογική σημαντική για την αναπαραγωγή των κοινωνικών και ταξικών ανισοτήτων. Τέλος, με την εισαγωγή manager και τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης στα ανώτατα ιδρύματα, περνάνε τη λογική της αναγκαιότητας χρηματοδότησης από ιδιωτικές πηγές, ώστε να λειτουργήσει εύρυθμα η πανεπιστημιακή επιχείρηση τους.  Τέλος, παροχές που έχουν κατακτηθεί μέσα από αγώνες και ανέκαθεν ήταν δωρεάν για όλους (πάσο, είσοδος στο πανεπιστημιακό κάμπινγκ, είσοδος στο γυμναστήριο, σίτιση, στέγαση), είτε καταργήθηκαν σε μία νύχτα, είτε οδεύουν ολοταχώς προς την κατάρρευση.

Στα σχολεία η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Φέτος η χρονιά ξεκίνησε με τεράστιες ελλείψεις σε βιβλία, ενώ από πέρυσι κλείνουν πολλά σχολεία λόγω των συγχωνεύσεων. Επιπλέον ο αριθμός των προσλήψεων έχουν πέσει σε ιστορικά χαμηλά (περίπου 600 έναντι 10.000 συνταξιοδοτήσεων), ενώ και οι μισθοί πέφτουν κάθε μήνα και περισσότερο. 

Στον τομέα της εργασίας, η επίθεση απέναντι στα χαμηλά στρώματα είναι σφοδρότερη από ποτέ. Περικοπές μισθών και συντάξεων( βασικός μισθός 501€), απολύσεις ακόμα και μονίμων στο δημόσιο, ξεπούλημα Δ.Ε.Κ.Ο. και δη των κερδοφόρων (Ο.Τ.Ε., Ε.Υ.Α.Θ.). Ταυτόχρονα η ανεργία έχει φτάσει σε υπερβολικά υψηλά ποσοστά ( πάνω από 50% για νέους μέχρι 35 χρονών, ενώ συνολικά υπάρχουν 1.2 εκατομμύρια άνεργοι και άλλοι τόσοι συμβασιούχοι). Όλα αυτά σε συνδυασμό με το κόστος ζωής που αυξάνεται μέρα με τη μέρα, θέτουν ζήτημα επιβίωσης για πολλούς κατοίκους της χώρας.

Πρέπει να κατανοήσουμε, ότι ο αγώνας των φοιτητών δεν είναι μόνο ενάντια στο νέο νόμο για τα πανεπιστήμια, αλλά αφορά όλα τα κομμάτια του κοινωνικού ιστού που θίγονται από τη βάρβαρη πολιτική, που χαράσσεται παντού προς την ίδια κατεύθυνση.  Οι αγωνιζόμενοι φοιτητές αποτελούμε το κομμάτι της κοινωνίας που αυτή τη στιγμή αγωνιζόμαστε πιο σθεναρά και μαζικά από τα υπόλοιπα και μπορούμε να αποτελέσουμε πυροδότη γενικευμένων κοινωνικών αγώνων (σχολεία, άνεργοι).

 Ωστόσο, πρέπει να αποτελεί στόχο η δημιουργία κοινού μετώπου στην παιδεία, με κοινά συντονιστικά αποτελούμενα από μαθητές, δασκάλους, καθηγητές, φοιτητές, ώστε να είναι υπαρκτή η προοπτική σύνδεσης με τους εργαζομένους.

Οι εκατοντάδες καταλήψεις που συνεχίζουν να υπάρχουν σε όλες τις περιοχές της ελλάδας, αποτελούν κοινότητες αγώνα, στα μέχρι τώρα ‘γκρίζα’ πανεπιστημιακά κτίρια. Μέσω των πολιτικών ζυμώσεων και δράσεων που γίνονται μέσα σε αυτές, πολιτικοποιούνται και ριζοσπαστικοποιούνται κομμάτια του φοιτητικού πληθυσμού, πού έως τώρα δεν συμμετείχαν σε ανάλογες δράσεις.

ΚΑΤΩ Ο ΝΟΜΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

•          Δωρεάν σίτιση, στέγαση, μεταφορές, σπουδές για όλους τους φοιτητές.
•          Έρευνα για τις ανάγκες της κοινωνίας.
•          Δωρεάν και δημόσια παιδεία και περίθαλψη για όλους.
•          Ο νόμος Διαμαντοπούλου να ανατραπεί.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ:

•          Κατάληψη τμήματος και διακοπή διδακτικής και ερευνητικής διαδικασίας μέχρι την επόμενη συνέλευση.
•          Συνέλευση  την Τρίτη 20/09 σε κατειλημμένη σχολή και ώρα 12:00
•          Συνάντηση με τους καθηγητές του τμήματος.
•          Συμμετοχή στην πανεκπαιδευτική πορεία την Πέμπτη στις 12:00 στο Πολυτεχνείο
•          Συμμετοχή στο συντονιστικό καταλήψεων μετά την πορεία.
•          Συντονιστικό κατάληψης Τετάρτη 12:00 πμ.
•          Οι εγγραφές να διεξάγονται μόνο με την παρουσία τραπεζιού του συλλόγου και όχι παρατάξεων ή σχημάτων.

Ο νόμος πλαίσιο δεν θα περάσει (Σεπτέμβριος 2011)

Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ

     Σε περίοδο κρίσης, το ελληνικό κράτος, αποφάσισε μέσω καλοκαιριού να εξαπολύσει την πιο αμείλικτη επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και στον όποιο χαρακτήρα δημόσιας δωρεάν παιδείας έχει απομείνει. Τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης (γιατί ενημέρωσης ΔΕΝ είναι) μήνες τώρα προπαγανδίζουν τα ΄΄ευεργετικά΄΄ σημεία του νόμου και την αναγκαιότητα “εκσυγχρονισμού” του πανεπιστημίου στο βωμό του κέρδους.

     Πιο συγκεκριμένα, ο νέος νόμος απαλλάσσει τους κρατικούς φορείς από την ευθύνη χρηματοδότησης των ανώτατων ιδρυμάτων, αναγκάζοντάς τα να στραφούν σε εταιρίες για την επιβίωσή τους. Πράγμα που σημαίνει ότι η ερευνητική διαδικασία και το πρόγραμμα σπουδών κάθε σχολής θα καθορίζονται με βάση τα οικονομικά συμφέροντα του εκάστοτε ιδιώτη. Συνεπώς, η έρευνα δε θα εξυπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας αλλά θα ευνοεί τον πλουτισμό των επιχειρήσεων. Αναμενόμενη όμως είναι και η επιβολή διδάκτρων, που θα επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο τους φοιτητές και τις οικογένειές τους.

    Ταυτόχρονα, βασικό κομμάτι του νόμου αποτελεί η διάσπαση του πτυχίου σε 2 κύκλους σπουδών (μόνο ένα μικρό ποσοστό φοιτητών από τον πρώτο κύκλο θα προάγεται στο δεύτερο), υποτιμώντας έτσι τη μορφωτική, επιστημονική και μετέπειτα εργασιακή αξία του πτυχίου. Μ’ αυτόν τον τρόπο εξαλείφεται η σφαιρική εκπαίδευση, οδηγώντας στην πλήρη εξειδίκευση των αποφοίτων. Δημιουργούνται, κατ’ αυτόν τον τρόπο, απόφοιτοι 2 ταχυτήτων με άνισα εργασιακά δικαιώματα.

    Έσχατο σημείο αυτού του νομοσχεδίου είναι η ολική κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Σε καιρούς όπου οξύνονται οι ταξικές αντιθέσεις, το κράτος επιχειρεί την πλήρη καταπάτηση της ελεύθερης διακίνησης ιδεών και τον περιορισμό των κοινωνικών αντιδράσεων και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.

    Στη χρονική αυτή συγκυρία της βίαιης αναδιάρθρωσης της καθημερινότητας μας, μέσω των διατάξεων του μνημονίου που προωθούνται απ’ την κυβέρνηση και σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, δεν είναι τυχαία η ψήφιση ενός τέτοιου νόμου που καταργεί κάθε έννοια ενός ελεύθερου πανεπιστημίου το οποίο θα μπορούσε να εξασφαλίζει αξιοπρεπή μόρφωση και εργασία.

    Στα σχολεία η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Φέτος η χρονιά ξεκίνησε με τεράστιες ελλείψεις σε βιβλία, ενώ από πέρυσι κλείνουν πολλά σχολεία λόγω των συγχωνεύσεων. Επιπλέον, ο αριθμός των προσλήψεων έχει πέσει σε ιστορικά χαμηλά (περίπου 600 έναντι 10.000 συνταξιοδοτήσεων), ενώ και οι μισθοί πέφτουν κάθε μήνα και περισσότερο.

    Ο μόνος τρόπος να μην εφαρμοστούν αυτές οι αντιδραστικές αλλαγές στην παιδεία και να προασπίσουμε κάθε υπάρχον δικαίωμά μας είναι η συμπόρευση όλης της κοινωνίας σε έναν αγώνα διαρκείας μέχρι τη νίκη. 

Συντονιστικό κατάληψης Συλλόγου φοιτητών Χημικών Μηχανικών ΑΠΘ

ΚΟΙΝΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΓΩΝΑ 6-9-11

ΚΟΙΝΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΓΩΝΑ ΣΦΧΜ

Ο νόμος – πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση που ψηφίστηκε μέσα στο καλοκαίρι με σύσσωμο το πολιτικό σύστημα να τον στηρίζει, ήρθε για να διαλύσει τη μορφή του πανεπιστημίου και την οργάνωση των σπουδών, που ξέραμε ως σήμερα.  Η προπαγάνδιση του νόμου από τα κυρίαρχα media, ώστε να προβληθούν  μόνο τα «θετικά» σημεία του νόμου ήταν άνευ προηγουμένου.

Κομβικό σημείο της επιχειρούμενης αναδιάρθρωσης αποτελεί η αλλαγή του τρόπου διεξαγωγής της έρευνας, η οποία πλέον θα διεξάγεται αποκλειστικά βάσει χρηματοοικονομικών κριτηρίων, με μοναδικό σκοπό την κερδοφορία τόσο των ανώτατων ιδρυμάτων, όσο και των επιχειρήσεων που εμπλέκονται στο παιχνίδι.  Με τον τρόπο αυτό το κράτος ασκεί εκβιασμό  στο πανεπιστήμιο  ώστε να διασφαλίσει από μόνο του τους πόρους για την επιβίωσή του, μιας και η χρηματοδότηση μειώνεται δραστικά (ήδη από πέρυσι για  το ΑΠΘ μειώθηκε κατά το ήμισυ).  Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την εισαγωγή managers στη διοίκηση των ιδρυμάτων, ανοίγει το δρόμο για τη δημιουργία «πανεπιστημίων Α.Ε.» που θα λειτουργούν προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων και όχι για τις ανάγκες τις κοινωνίας. 

Παράλληλα με όλα αυτά το σπάσιμο του πτυχίου σε κύκλους σπουδών (bachelor, master) συμβάλλει στη δημιουργία εργαζομένων δύο ταχυτήτων, καθώς μόνο ένα μικρό ποσοστό των φοιτητών του πρώτου κύκλου θα έχει πρόσβαση στο δεύτερο. 

Ο νόμος Διαμαντοπούλου έρχεται να ενισχύσει την εντατικοποίηση των σπουδών, που δεν κατάφεραν να περάσουν παλαιότερες κυβερνήσεις.  Συγκεκριμένα εισάγεται ως ανώτατο όριο σπουδών τα v+2 έτη φοίτησης, καθιερώνονται τα προαπαιτούμενα και οι αλυσίδες μαθημάτων, μέτρα που ενισχύουν την πειθάρχηση του φοιτητή και τη μετατροπή του σε ακόμη ένα πειθήνιο όργανο του συστήματος. Επίσης, επαναφέρεται ως διάταξη η αξιολόγηση (εσωτερική – εξωτερική) η οποία στοχεύει όχι στη βελτίωση της ερευνητικής – διδακτικής διαδικασίας, αλλά στην τιμωρία όσων σχολών δεν αποφέρουν τα απαιτούμενα κέρδη ή δε συμμορφώνονται στις προσταγές του συμβουλίου διοίκησης μέσω της χρηματοδότησης.

Έσχατο σημείο αυτού του νομοσχεδίου είναι η ολική κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Σε καιρούς οπού οξύνονται οι κοινωνικές αντιθέσεις, το κράτος επιχειρεί την πλήρη καταπάτηση της ελεύθερης διακίνησης ιδεών και τον περιορισμό των κοινωνικών αντιδράσεων και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.

Ο αγώνας για δημόσια δωρεάν εκπαίδευση είναι συνάμα αγώνας για μόρφωση, εργασία, ελευθερία, αξιοπρέπεια ενάντια στην αποκτήνωση και τον εκχυδαϊσμό της κοινωνίας που κυβερνήσεις και επιχειρήσεις θέλουν να μας επιβάλουν.

ΠΡΟΧΩΡΟΥΜΕ ΣΕ :

·       Κατάληψη της σχολής από 6/9 ως 13/9 και νέα συνέλευση σε κατειλημμένη σχολή στις 13/9, 12:00.

·       Διακοπή ερευνητικών – εκπαιδευτικών διαδικασιών

·       Συμμετοχή στη φοιτητική πορεία την Πέμπτη 8/9 στις 12:00

·       Συμμετοχή στην πορεία της ΔΕΘ με προσυγκέντρωση στις 16:00 στο χώρο του πολυτεχνείου

·       Συντονισμός με άλλους συλλόγους που έχουν λάβει ανάλογες αποφάσεις

Συντονιστικό κατάληψης την Τετάρτη 7/9 στις 12:00

ΠΛΑΙΣΙΟ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ 31-8-11

ΠΛΑΙΣΙΟ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΧΗΜΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ

Παράλληλα με την αναδιάρθρωση στην οικονομία και την εργασία που συντελείται τον τελευταίο χρόνο, σε πλήρη σύμπνοια κράτους και αφεντικών, ήρθε η στιγμή να προχωρήσει η αναδιάρθρωση και στον χώρο της εκπαίδευσης προς την ίδια κατεύθυνση. Ο νόμος που ψηφίστηκε πριν λίγες μέρες, με συναίνεση όλων των συντηρητικών δυνάμεων της πολιτικής, έρχεται να οργανώσει το πανεπιστήμιο βάσει νεοφιλελεύθερων κριτηρίων. Στην ουσία, αυτό που επιχειρείται είναι η λειτουργία του πανεπιστήμιου ως Α.Ε., εξυπηρετώντας τις ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου και όχι τις ανάγκες της κοινωνίας, στις οποίες θα έπρεπε να στοχεύει. Σημαντικό κομμάτι αυτών των αλλαγών είναι ότι η διοίκηση και συνεπώς ο έλεγχος του πανεπιστημίου περνάει στα χέρια των managers, οι οποίοι διορίζονται στη συνδιοίκηση του πανεπιστημίου, μέσω της θέσης τους στο συμβούλιο. Έτσι, η έρευνα που θα αποτελεί πλέον την κύρια πηγή χρηματοδότησης – κερδοφορίας για τα ανώτατα ιδρύματα, θα διεξάγεται με σαφή ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια. Αυτό θα έχει ως άμεση συνέπεια στο πρόγραμμα σπουδών που θα ελέγχεται από τα συμβούλια, αλλάζοντας έτσι και το γνωστικό αντικείμενο των τμημάτων. Ρυθμιστής σε όλη αυτή την μετάβαση είναι οι επιτροπές αξιολόγησης. Αυτές θα εγκρίνουν τη χρηματοδότηση κάθε ιδρύματος και θα διασφαλίζουν ότι θα πραγματοποιούνται οι εντολές του συμβουλίου.

Με τον νέο νόμο-πλαίσιο οδηγούμαστε στην πλήρη εντατικοποίηση των σπουδών μας. Συγκεκριμένα, μέσω του σπασίματος του προγράμματος σπουδών σε 2 κύκλους (Bachelor – Master), ενισχύεται ο ανταγωνισμός μεταξύ των φοιτητών, καθώς, όπου έχει εφαρμοστεί, μόνο ένα μικρό ποσοστό δικαιούται να φοιτήσει στον δεύτερο κύκλο. Επιπλέον, θεσμοθετείται ανώτατο όριο σπουδών τα ν+2 έτη φοίτησης και εκδιώκονται όλοι οι «αιώνιοι» φοιτητές. Οι αλυσίδες μαθημάτων, τα προαπαιτούμενα και οι 13 υποχρεωτικές εβδομάδες διεξαγωγής μαθημάτων, μέτρα που προϋπήρχαν και στον νόμο Γιαννάκου, ισχυροποιούνται με τον παρόντα.

Όσον αφορά το κόστος σπουδών για κάθε φοιτητή επιχειρείται η μετακύλιση του από την κρατική επιχορήγηση στους ίδιους τους φοιτητές. Μέσω του ηλεκτρονικού συγγράμματος, που πλέον θεωρείται ισάξιο του βιβλίου και την συνεχή κατάρρευση των όποιων κοινωνικών παροχών (λέσχη, εστίες κ.οκ.) τα τελευταία χρόνια, οι φοιτητές καλούμαστε να ανταπεξέλθουμε σε ανυπέρβλητα οικονομικά εμπόδια.

Το πιο αντιδραστικό σημείο του νέου νόμου είναι η πλήρης κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, που έγινε με τις ευλογίες των ακροδεξιών στοιχείων του κοινοβουλίου. Μέσω της κατάργησης αυτής, αλλοτριώνεται ο όποιος κοινωνικός χαρακτήρας είχε απομείνει στο πανεπιστήμιο. Το άσυλο δεν είναι απλά μια αυθαίρετη και ανυπόστατη έννοια, αντίθετα αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες κοινωνικές κατακτήσεις στη σύγχρονη ιστορία.  

         

ΚΑΜΙΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ-ΠΛΑΙΣΙΟΥ

ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΣΕ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΡΙΤΗ 6/9 ΜΕ ΝΕΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΕ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΗ ΣΧΟΛΗ

Ανάλυση για το νέο σχέδιο φύλαξης του Α.Π.Θ, κείμενο εκδήλωσης του σχήματος (Μάϊος)

(ΑΝ)ΑΣΦΑΛΕΙΑ → ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Αναλύοντας τις προεκτάσεις του νέου σχεδίου φύλαξης του Α.Π.Θ.

Εισαγωγή : Για την στρεβλωμένη έννοια της ασφάλειας

Η έννοια της ασφάλειας παίρνει τις μορφές που της δίνουν οι κοινωνικές – πολιτικές πεποιθήσεις της εκάστοτε εποχής από την κοινωνία. Το να επιζητήσουμε την ασφάλεια με βάση την αναχρονιστική της ερμηνεία που έχει επικρατήσει στα πρότυπα περασμένων ετών (κυρίως των ΗΠΑ μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο) είναι λανθασμένο. Η ασφάλεια δεν πρέπει να επιδιώκει τη διαφύλαξη των επενδύσεων και της περιουσίας του μεγάλου ιδιωτικού κεφαλαίου, αλλά προφανώς τη διασφάλιση των συνθηκών για την ασφαλή διαβίωση του συνόλου της κοινωνίας.

            Αναλύοντας την παραπάνω άποψη μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κανείς τη στρεβλωμένη έννοια της ασφάλειας στην εποχή μας. Εργοστάσια, αντιπροσωπείες πολυεθνικών εκτός από την ιδιωτική προστασία που έχουν, χρησιμοποιούν και τα μέσα του κράτους για την περαιτέρω εξασφάλιση τους από τυχόν φθορές. Αυτό έχει περάσει στη ψυχοσύνθεση του μέσου ατόμου : διατηρώντας ακέραιο το μεγάλο ιδιωτικό κεφάλαιο και ότι το εκπροσωπεί (κτίσματα, γραφεία) η οικονομική ζωή συνεχίζεται ανεμπόδιστα. Έτσι, το μέσο άτομο καλόπιστα ερμηνεύει με τον παρακάτω τρόπο την ασφάλεια που αναλύθηκε προηγουμένως : δουλειές δημιουργούνται, οικονομική ανάπτυξη επιτυγχάνεται μέσω των επενδύσεων και δημιουργείται πρόσφορο έδαφος για νέες επενδύσεις αφού η ασφάλεια για την  ακεραιότητα της επένδυσης είναι εξασφαλισμένη. Επομένως, είναι λογικό να υπερασπίζεται το κράτος τα μέσα για την ευημερία των πολιτών  του και η βία που θα ασκήσει για να υπερασπιστεί την ευημερία αυτή είναι απόλυτα θεμιτή και δυστυχώς σε αρκετές περιπτώσεις αποδεκτή από τους περισσότερους για την εύρυθμη συνέχιση της οικονομικής ζωής…

Και εδώ έρχεται το κρίσιμο ερώτημα: πως οφείλουμε να ερμηνεύσουμε τον όρο ασφάλεια (ενταγμένη βέβαια μέσα στο συνολικό κοινωνικό ιστό); Μία ασφάλεια που υπηρετεί την κοινωνία προφανώς υπαγορεύει την εξασφάλιση των ασφαλών συνθηκών εργασίας, την ασφάλεια της ύπαρξης μίας οικίας για τον καθένα που δεν απειλείται με κατάσχεση λόγω χρεών που δεν έχουν σχέση με την αγορά της. Μια  ασφάλεια στους δρόμους της πόλης που θα επικρατήσει όχι λόγω της συνεχής παρακολούθησης με ηλεκτρονικά μέσα και της ύπαρξης κατασταλτικών μέσων παντού, αλλά λόγω της εξάλειψης της εγκληματικότητας μέσω της αφθονίας όλων των αγαθών που ωθούν το άτομο να προβεί σε εγκληματικές πράξεις για να τα αποκτήσει (βέβαια μια τέτοια πράξη δεν έχει τις ρίζες της μόνο στα καπιταλιστικά πρότυπα που προβάλλονται αλλά φανερώνει μια εγγενή παθογένεια της ίδιας της κοινωνίας). Τέλος, μια ασφάλεια για τη ζωή όλων ανεξαιρέτως των μελών της κοινωνίας που δε θα απειλείται από ένα πόλεμο, (στα πρότυπα των τελευταίων ετών, όπου διεξάγονται συγκρούσεις με προφανή ιμπεριαλιστικά προτάγματα ή την οικονομική αφαίμαξη των πλουτοπαραγωγικών πηγών μιας αδύναμης χώρας) που θα κοστίσει τη ζωή στα χαμηλότερα κοινωνικά-οικονομικά στρώματα που θα σταλούν στην πρώτη γραμμή.

Με βάση τα ανωτέρω γίνεται κατανοητό πως στη ζωή μας κυριαρχεί η επισφάλεια, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους από αυτούς που έχουν διαμορφωθεί στο παρόν. Για την επικράτηση της ασφάλειας δεν είναι αναγκαία η επιβολή περιοριστικών μέτρων-νόμων που όπως αποδείχθηκε διαχρονικά δεν αντιμετωπίζουν την παραβατικότητα ακόμη και στα στενά δικονομικά όρια της εποχής μας, αλλά η ανάπτυξη από την ίδια την κοινωνία δομών που θα αντιμετωπίσουν τις παθογένειες που η ίδια γεννά.

Το πανεπιστήμιο αποτελώντας ενεργό κομμάτι του κόσμου και όχι ένα ξεκομμένο κομμάτι του, που ασχολείται στείρα με την έρευνα και την επιστήμη πρέπει να κινητοποιήσει τα πιο δραστηριοποιημένα του κομμάτια (δηλαδή όσοι φοιτούν, εργάζονται και αναπτύσσουν δράσεις μέσα σε αυτό ) έτσι ώστε να συμβάλλουν στην ανάπτυξη τους αισθήματος της κοινωνικής ασφάλειας στο βαθμό που αυτό είναι βέβαια εφικτό.

Συνοπτική παρουσίαση των σημείων-κλειδιών της νέας πρότασης:

Τοποθέτηση συναγερμών ασφαλείας: Δαπάνη χρημάτων για μια υπηρεσία η οποία ήδη υπάρχει και δε χρειάζεται βελτίωση. Ο λόγος που προτείνεται είναι η χρηματική ενίσχυση των μεγαλοεργολάβων που θα αναλάβουν το έργο. 

Αποτελεί έναν ακόμα φραγμό στην ελεύθερη πρόσβαση στο δημόσιο χώρο του πανεπιστημίου.  Επιβαρύνει το πανεπιστήμιο με επιπρόσθετη δαπάνη χρημάτων, που γίνεται ξεκάθαρα για να αποκομίσει το μερίδιο της η ανάδοχος εταιρία.

Εγκατάσταση σημείων ηλεκτρονικού ελέγχου των φυλάκων:  Σε συνδυασμό με τις δηλώσεις της κυβέρνησης πως θα μπούνε κάμερες σε όλους τους δημοσίους χώρους, μπορεί να επεκταθεί στην εγκατάσταση καμερών σε όλο το πανεπιστήμιο.

Συνεργασία με κρατικές αρχές: Συμπεριλαμβανομένης και της αστυνομίας η οποία θα επεμβαίνει για καταστολή όταν η παρουσία των φυλάκων/security δεν είναι επαρκής.

Κατάργηση αφύλακτων εισόδων στα κτίρια: Δεν θα υπάρχει πλέον δυνατότητα να εισέρχεται κανείς σε κάποιο κτήριο του πανεπιστημίου χωρίς να υποστεί τον έλεγχο των σεκιουριτάδων.

Ελεύθερη είσοδο σε μέλη ΔΕΠ. Οι φοιτητές και ερευνητές θα μπαίνουν μόνο σε συνεννόηση με τους φύλακες, ύστερα από κατάθεση ονομαστικού καταλόγου, ο οποίος είναι εγκεκριμένος από τον πρόεδρο: Ολοφάνερο φακέλωμα των πολιτικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων και των ατόμων που τις διοργανώνουν.

Έκτατες ανάγκες οι κοινωνικοπολιτικές ταραχές. Συγκεκριμένη αναφορά σε 17 Νοέμβρη, 6 Δεκέμβρη και εγκαίνια έκθεσης ΔΕΘ. Ασφάλιση του κτιρίου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: Επιδιώκεται η από - νοηματοδότηση του πανεπιστημιακού ασύλου, το οποίο ανέκαθεν υπήρχε για να διασφαλίζει τους κοινωνικούς αγώνες. Αποστείρωση του χώρου του πανεπιστημίου από οποιαδήποτε πολιτική χροιά.

Συνεργασία με πολιτική προστασία: Δηλώνεται χωρίς προσχήματα η άρση του ασύλου από αστυνομικές δυνάμεις όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο.

Για τη χρήση του χώρου θα απαιτείται έγγραφη οδηγία: Ενισχύει το φακέλωμα των φοιτητών και την αποστείρωση του χώρου.

Ατομικό φύλλο αξιολόγησης φύλακα: Το οποίο αποτελεί μέσο εκφοβισμού του σε περίπτωση που αυτός δε κάνει τη δουλειά του όπως οι πρυτανικές αρχές και ο εργολάβος θέλουν.  Είναι ένας τρόπος απόλυτου ελέγχου του εργαζόμενου από την εταιρία που τον προσλαμβάνει/εκμεταλλεύεται.

Περιπολίες οι οποίες θα απομακρύνουν με επαγγελματικό τρόπο τα εξωπανεπιστημιακά στοιχεία: Το πανεπιστήμιο οφείλει να έχει δημόσιο χαρακτήρα, ώστε να είναι ωφέλιμο για ολόκληρη την κοινωνία. Ο μόνος τρόπος που αυτό μπορεί να διασφαλιστεί είναι η ανεμπόδιστη είσοδος όλων των πολιτών και η δυνατότητα χρήσης του και από κοινωνικές ομάδες που δε συμμετέχουν στη διαδικασία της ακαδημαϊκής εκπαίδευσης. Η απομάκρυνση των όποιων ¨εξωπανεπιστημιακών¨ με την πρόφαση της προστασίας του χώρου από φθορές μόνο αποκοινωνικοποίηση μπορεί να προσδώσει στο πανεπιστήμιο.

Διακριτική παρακολούθηση, ενημέρωση και καταγραφή στη διοίκηση όλων των εκδηλώσεων: Ακόμα και στις απόλυτα ελεγχόμενες από την κεντρική διοίκηση εκδηλώσεις, η παρακολούθηση και καταγραφή τους παρουσιάζεται ως αναγκαία από το σχέδιο φύλαξης. Με τον τρόπο αυτό διασφαλίζεται από τη μεριά των διοικούντων ότι δε θα πραγματοποιείται καμιά «ενοχλητική» για αυτούς εκδήλωση, αλλά και στην περίπτωση που κάτι, αρχικά τους ξεφύγει, έχουν το δικαίωμα να φακελώνουν και συνεπώς να καταστέλλουν οποιαδήποτε τέτοια πρωτοβουλία.

Εργολαβίες

Η ευθύνη για τη σχεδίαση, εφαρμογή και λειτουργία του σχεδίου φύλαξης του ΑΠΘ έχει ανατεθεί σε εργολαβική εταιρία ενοικίασης ανθρώπινου δυναμικού, στην οποία εμπιστεύονται την φύλαξή τους ελληνικές και πολυεθνικές εταιρίες. Και το όνομα αυτής…. ISS ASPIS SECURITY.

Όπως έχει γίνει γνωστό και από τους αγώνες των συμβασιούχων εργαζομένων υπαλλήλων (κατάληψη πρυτανείας 2009), το εργολαβικό καθεστώς αποτελεί μεγάλη λαίλαπα για το πανεπιστήμιό μας, δυσχεραίνοντας τόσο τη διαχείριση των οικονομικών του, όσο και τις συνθήκες εργασίας των υπαλλήλων. Συγκεκριμένα, οι εργολαβικοί υπάλληλοι δε λαμβάνουν ποτέ τα λεφτά για τα οποία έχουν υπογράψει, καθώς η εταιρία που τους προσλαμβάνει –σε συνεργασία φυσικά με το πανεπιστήμιο που ποτέ δεν επεμβαίνει – κρατάει όσα μπορεί παραπάνω για την τσέπη της. Αυτό βέβαια συμβαίνει ενώ δουλεύουν κάτω από κατάσταση συνεχούς εκφοβισμού για τη δουλεία αλλά και για τη ζωή τους σε περίπτωση που διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Γνωστή είναι άλλωστε η δολοφονική επίθεση εναντίων της συνδικαλίστριας εργαζόμενης Κούνεβα με βιτριόλι και της πολωνέζας καθαρίστριας σε πανεπιστήμιο της Αθήνας, που απολύθηκε επειδή πήρε μία μέρα άδειας έπειτα από 7 χρόνια εργασίας.

Και ενώ ο κ. Μυλόπουλος είχε δεσμευτεί προεκλογικά για την απομάκρυνση των εργολαβιών από το Α.Π.Θ. και ενώ προέβει σε κινήσεις εντυπωσιασμού διώχνοντας μερικές μικρές εργολαβίες, αναθέτει ένα τεράστιο έργο σε μία εργολαβική εταιρία συντηρώντας και εντείνοντας το προϋπάρχον καθεστώς. Αξίζει να σημειωθεί, πως μέχρι στιγμής δεν έχει ανακοινωθεί ο προϋπολογισμός του έργου, ενώ η απόφαση για την εφαρμογή σχεδίου φύλαξης δεν πέρασε καν από ψηφοφορία Συγκλήτου.

Βέβαια, στην περίπτωσή μας δε μιλάμε απλά για μια εργολαβία καθαρισμού. Η ISS Aspis Security είναι μία εταιρία κολοσσός με πελάτες πολυεθνικές εταιρίες, βιομηχανίες και τεχνικές εταιρίες. Για τις ανάγκες του σχεδίου φύλαξης του πανεπιστημιακού χώρου το προσωπικό της λαμβάνει ειδική εκπαίδευση για την αντιμετώπιση κοινωνικοπολιτικών συγκρούσεων. Με λίγα λόγια, μιλάμε για έναν ιδιωτικό στρατό καταστολής.

Άσυλο

Όλη αυτή η καταστολή που προβλέπεται από το Σχέδιο Φύλαξης σε περιόδους κοινωνικοπολιτικών ταραχών αποτελεί κατάφορη καταπάτηση του πολιτικού χαρακτήρα του Ασύλου. Αυτό το βλέπουμε πιο ξεκάθαρα και σε συνδυασμό με τη δήλωση της κ. Διαμαντοπούλου σύμφωνα με την οποία, η απόφαση για την άρση του ασύλου δε θα λαμβάνεται πλέον από τη Σύγκλητο, αλλά από το συμβούλιο που θεσπίζεται από το νέο νόμο πλαίσιο του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ωστόσο, το πανεπιστήμιο δεν είναι (ή τουλάχιστον δε θα έπρεπε να είναι) ξεκομμένο από την κοινωνία. Αποτελούσε και αποτελεί χώρο πολιτικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων, καθώς και πεδίο κοινωνικών διεκδικήσεων. Και το άσυλο αποτελούσε και αποτελεί παράγοντα διασφάλισης των παραπάνω.

Απέναντι σε αυτά, εμείς προτείνουμε τη δημιουργία αυτοοργανομένων δομών διαχείρισης του πανεπιστημιακού χώρου από τα κάτω. Θεωρούμε πως ο χώρος του πανεπιστημίου ανήκει σε αυτούς που το χρησιμοποιούν επιβεβαιώνοντας τον κοινωνικό, πολιτιστικό και πολιτικό του χαρακτήρα καθώς και τη δημόσια υπόσταση του. Σύμφωνα με αυτά και με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες κατακτήσεις του παρελθόντος, συνδιαμορφώνουμε σε αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις για τη διαχείριση του χώρου, σε άμεση συνάρτηση με τις ανάγκες τόσο της πανεπιστημιακής κοινότητας, όσο και της κοινωνίας.

Πάρτυ;… Ποιος το κάνει;… Γιατί;

Οι εκδηλώσεις οικονομικής ενίσχυσης (πάρτυ)  έχουν  εκφυλιστεί με την πάροδο των ετών, με αποτέλεσμα να  θεωρούνται από την πλειοψηφία των φοιτητών παρωχημένα και απειλή για το θεσμό του ασύλου και όσα αυτό πρεσβεύει.

Ανέκαθεν υπήρχε μία προβληματική σχετικά με τη διεξαγωγή των πάρτυ, αλλά τον τελευταίο καιρό η κατάσταση έχει εκτραχυνθεί.  Πλέον τέτοιου είδους εκδηλώσεις  στα πανεπιστήμια έχουν συνδυαστεί στη συνείδηση των περισσότερων με βανδαλισμούς, διακίνηση ναρκωτικών και βίαιους διαπληκτισμούς μεταξύ των παρευρισκομένων. Η κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα συνίσταται από ανυπόγραφα πάρτυ ή από άτομα που εκμεταλλεύονται το χώρο με την επώνυμη ανωνυμία Α/Α., από ομάδες οι οποίες ουδεμία σχέση έχουν με το άσυλο και με οτιδήποτε αυτό πρεσβεύει (π.χ. ΣΦ ΠΑΟΚ  Αθηνών), από άτομα που έχουν ως μοναδικό στόχο την αποκόμιση οικονομικού κέρδους καθαρά σε προσωπικό επίπεδο και τέλος από κομματικούς σχηματισμούς (ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.α.) οι οποίες εκμεταλλεύονται και καταπατούν το άσυλο (επιβάλλοντας αντίτιμο για την είσοδο στο χώρο του πανεπιστημίου!), με στόχο να πλουτίσουν τα ταμεία των κομματικών οργανώσεων τους και πολύ πιθανόν όχι μόνο σε φοιτητικό επίπεδο.

Για να αντιστραφεί η αντιμετώπιση του κόσμου στα πάρτυ οφείλει να αντιστραφεί και η λογική που διεξάγονται αυτά στο πανεπιστήμιο. Οι συλλογικότητες και τα άτομα που χρησιμοποιούν το χώρο του πανεπιστημίου οφείλουν να κατανοούν ποιους σκοπούς εξυπηρετεί το άσυλο και τι ασπίδα τους δίνει (υλική και θεωρητική), όπως οφείλουν να αποτελέσουν και αυτοί με τη σειρά τους ασπίδα για τον ίδιο το χώρο διατηρώντας τον ανέπαφο. Επίσης όσοι ενισχύουν οικονομικά-ηθικά τις συλλογικότητες και τα άτομα που διεξάγουν τις εκδηλώσεις αυτές να το κάνουν συνειδητά, έχοντας επίγνωση των κοινωνικοπολιτικών προεκτάσεων του χώρου του ασύλου. Τα πάρτυ στο πανεπιστήμιο δε θα πρέπει να συγχέονται με τη διασκέδαση στα “club”. Επομένως και τα άτομα που βρίσκονται στο χώρο οφείλουν να έχουν συναίσθηση του χώρου στον οποίο βρίσκονται και να μην τον χρησιμοποιούν για να εκτονωθούν χωρίς καμία αναστολές. Ακόμη πρέπει όλοι να κατανοήσουν ότι η φράση οικονομικής ενίσχυσης δε πρέπει να στερείται νοήματος. Οι ομάδες – συλλογικότητες που κάνουν εκδηλώσεις με στόχο την οικονομική τους ενίσχυση οφείλουν να έχουν άμεση οικονομική ανάγκη και όχι να στοχεύουν στη συγκέντρωση συσσωρευμένου πλούτου στα χέρια τους, όπως δυστυχώς παρατηρείται από ομάδες-συλλογικότητες που κάνουν κατάχρηση χώρων έτσι ώστε να δημιουργήσουν “οικονομικό αποθεματικό”. Τέλος και διάφορες κοινωνικές ομάδες (μουσικές ή οτιδήποτε) που θέλουν να εκφραστούν μέσα από το χώρο του πανεπιστημιακού ασύλου οφείλουν να το κάνουν χωρίς κερδοσκοπικό χαρακτήρα, καθώς με τέτοιες ενέργειες ευτελίζουν το θεσμό το πανεπιστημιακού ασύλου στα μάτια του κοινωνικού συνόλου.

Ως συλλογικότητα προτείνουμε τη σύσταση μιας πρωτοβουλίας που θα εγγυάται τη πραγματοποίηση όλων των παραπάνω. Μία συνέλευση διαχείρισης του χώρου δηλαδή, που θα είναι μια αμεσοδημοκρατική, ανοιχτή σε όλους όσους δραστηριοποιούνται στο χώρο του πανεπιστημίου. Η συνέλευση αυτή θα έχει την έγκριση των γενικών συνελεύσεων των σχολών έτσι ώστε να είναι και τυπικά επικυρωμένη από το σώμα των φοιτητών. Στη συνέλευση διαχείρισης θα μπορούν να συμμετέχουν όλοι ισότιμα και ελεύθερα. Τέλος αυτή η συνέλευση θα υπόκειται πάντα στον έλεγχο της βάσης του φοιτητικού σώματος που δεν είναι άλλη απ’ τις γενικές συνελεύσεις των τμημάτων και των ατόμων που δραστηριοποιούνται στο χώρο του πανεπιστημίου.

Μοντέρνο παραμύθι για μεγάλα παιδιά και μικρούς μεγάλους (Φεβρουάριος 2011)

Σκέψου ότι ζεις σε μια γειτονιά παλαιού τύπου. Από αυτές που βλέπεις στις  ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες, ας πούμε Λατέρνα  Φτώχεια και Φιλότιμο φάση. Έχεις τώρα σ΄ αυτή τη γειτονιά ένα μπακάλικο - το αφεντικό του μαγαζιού,  κωλόχοντρος αντιπαθέστατος αλλά αναγκαίος επειδή φέρνει τα πάντα, παστέλια, μαντολάτα, απορρυπαντικά, τρόφιμα, τσιγάρα - διαθέτει και τηλέφωνο «δια το κοινό».  Έχει και υπαλλήλους διάφορους ο χοντρός - βάλτους κι αυτούς στην ιστορία.

Τι κάνει λοιπόν ο χοντρός; Αγοράζει κοψοχρονιά και πουλάει σε τσιμπημένες τιμές, κλέβει και στο ζύγι, κονομάει γενικώς. Και όσο κονομάει, τόσο αγοράζει κι όσο αγοράζει, τόσο πουλάει όλο κι ακριβότερα, κονομάει χοντρικώς. Πουλώντας λιανικώς.

 Έχει φτιάξει τώρα ο χοντρός ένα κομπόδεμα μεγαλύτερο από τη μπάκα του. Τι να το κάνει; Οι τράπεζες δε δίνουν καλά επιτόκια, με τοκογλυφίες δε θέλει να μπλέκει καθότι επίφοβα πράγματα, για την πάρτη του δε γουστάρει να ξοδέψει επειδή τυγχάνει ολιγαρκής καρμίρης ο χοντρός - σκέφτεται λοιπόν, σπάει την κεφάλα του, τι να το κάνει το μπαγιόκο. «Ρε δεν ανοίγω ακόμα ένα μπακάλικο να κονομάω από δυο πάντες;» λέει στο τέλος. Τώρα υπάρχουν δυο μπακάλικα στη γειτονιά, μόνο που οι τιμές δεν πέφτουν (μαλάκας είναι ο χοντρός να τις ρίξει; Αφού μόνος του κάνει παιχνίδι), αντιθέτως, λόγω εξόδων της αναπτυσσόμενης επιχείρησης (του χοντρού), οι τιμές ανεβαίνουν.

Τι γίνεται μετά; Τι να γίνει; Μεροκαματιάρηδες οι άνθρωποι της γειτονιάς, δεν διαθέτουν κανένα μηχάνημα να κόβει αβέρτα χρήματα οπότε δεν μπορούν πλέον να αγοράσουν τα εμπορεύματα του χοντρού. Πέφτουν τα έσοδα ανεβαίνουν τα έξοδα τρελαίνεται ο χοντρός! Τι θ’ απογίνει; Αποφασίζει να ανοίξει μπλοκάκι με βερεσέδια, καλύτερα να του χρωστάνε παρά να σαπίζει το εμπόρευμα στα ράφια. Αναθαρρεύουν λοιπόν οι μεροκαματιάρηδες της γειτονιάς κι αρχίζουν να ψωνίζουν όλο και περισσότερα με βερεσέ  το μπλοκάκι του χοντρού γίνεται κανονικός τηλεφωνικός κατάλογος. Ξυπνάει, που λες, ένα πρωί ο χοντρός μέσα στον ιδρώτα. «Ρε τι γίνεται εδώ; Έχω καταντήσει να μου χρωστάνε μέχρι και τα καναρίνια το κανναβούρι τους που θα πάει αυτή η κατάσταση; Δεν έκανα καλά να ξανοιχτώ τόσο πολύ, άσε που ψυλλιάζομαι ότι οι μπαταξήδες της γειτονιάς δεν θα έχουν να με ξεχρεώσουν στον αιώνα τον άπαντα».

Τι σκαρφίζεται λοιπόν ο χοντρός; Πάει στον γερό-τσιφούτη της γειτονίας, τον σιχαμερό που δανείζει με τόκους δέκα φορές πάνω από το νόμιμο. «Γερό-Λαδά αδερφέ μου, σώσε με!» παρακαλάει ο χοντρός. «Ξανοίχτηκα με τα βερεσέδια - κάνε κάτι να έρθω στα ίσα μου, γιατί οι προμηθευτές πιέζουν κι εγώ μόνο το μπλοκάκι έχω!» Ο τσιφούτης την έχει από καιρό ανθιστεί τη φτιάξη, καθότι παλιά πουτάνα στην οικονομική ανάλυση. Αγοράζει λοιπόν το μπλοκάκι του χοντρού (κοψοχρονιά φυσικά) και όλα μέλι-γάλα. Τώρα, αυτό το μπλοκάκι με τα βερεσέδια πρέπει κάπως να κλείσει - αλλά ο τσιφούτης είναι λεπτοκαμωμένο άτομο, καχεκτικό και φιλάσθενο ας πούμε. Φωνάζει λοιπόν κάτι καλόπαιδα της γειτονιάς, με πτυχία και περγαμηνές από τα καλύτερα Σωφρονιστικά Ιδρύματα της χώρας και τους ξηγιέται. «Φέρτε μου τα φράγκα κι από ότι μαζεύετε, 2% δικά σας». Ξαμολιούνται τα παιδιά, απειλούν, δέρνουν, σπάνε κάτι μαζεύουν. Φτιάχνει την πρώτη μπάζα ο τσιφούτης αλλά είναι ακόμα παθητικός. Το μπλοκάκι ούτε που αδυνάτισε καθόλου, τετράπαχο παραμένει.

Πάει λοιπόν στα δικαστήρια και τις αστυνομίες. «Βοηθήστε με, καλοί μου άνθρωποι, φτωχός είμαι, το κομπόδεμά μου δάνεισα και τώρα δε με πληρώνουν επειδή είμαι γέρος κι ανήμπορος!» Φιλότιμοι οι σταυρωτήδες κάνουνε μια έτσι και ξεσπιτώνουν ένα κάρο κόσμο, αφού οι έρημοι οι άνθρωποι δεν έχουν να πληρώσουν. Κάθεται τώρα ο τσιφούτης και ξαναμετράει. Τι πήρε; Λίγα λεφτά και μπόλικα χαμόσπιτα. Ούτε καν τα χρήματα που έδωσε στον χοντρό μπακάλη δεν έπιασε, τραβάει τις αραιές τρίχες που του έχουν απομείνει ο τσιφούτης. «Πως την πάτησα με τον κανάγια! Που, ακόμα και σκλάβους να τους πουλήσω όσους είναι εδώ μέσα στο μπλοκάκι - τα λεφτά μου δεν θα τα βγάλω!»

Από την άλλη πλευρά ο μπακάλης έχει πέσει στα μαύρα πανιά. Γιατί όσα του έδωσε ο τσιφούτης δε φτάνουν ούτε για «ζήτω» - έχει ξανοιχτεί πολύ, έχει τιγκάρει τις αποθήκες σε εμπόρευμα, χρωστάει στους προμηθευτές και ο κόσμος δεν περνάει να ψωνίσει ούτε λουμίνια για το καντήλι. Πώς να περάσουν; Αφού δεν τους έχει μείνει ούτε κεραμίδι να βάλουν πάνω από το χάλι τους, να μην τους βλέπουν τα σύννεφα και τους φτύνουν καταιγιστικά, που λέει ο λόγος. Αρχίζει λοιπόν τις απολύσεις ο μπακάλης την πληρώνουν οι μπακαλόγατοι και το παράρτημα ειδών μπακαλικής, μπας και σωθεί η επιχείρηση.

 Έχουμε τώρα έναν τσιφούτη στα πρόθυρα αυτοκτονίας, έναν μπακάλη στα πρόθυρα εμφράγματος και τους μεροκαματιάρηδες δυο-τρία χιλιόμετρα βαθύτερα από τα πρόθυρα, στα υστερόθυρα, Καθαρτηρίου και Κολάσεως γωνία, για την ακρίβεια. «Το νου σας τυριά, θα σας φαν οι βλάχοι!» που λέει κι ο σοφός. Επειδή όμως τέτοια πράγματα δεν πρέπει να συμβαίνουν σε μια ευυπόληπτη κοινωνία, παρεμβαίνει το κράτος, να βάλει τάξη. Γιατί άνευ τσιφούτη δεν κινείται το χρήμα, άνευ μπακάλη δεν εισάγονται φουά γκρα και άνευ μεροκαματιάρηδων δεν εισπράττονται φόροι για να αγοραστεί το φουά γκρα με νιώθεις;

Ερώτηση: τι πρέπει να κάνει το κράτος στη συγκεκριμένη περίπτωση; Τι μέτρα πρέπει να πάρει; Απαντήστε και εισπράττετε τη βάση ας πούμε, με ολίγη από μπούτι εισπράττετε και το δίπλωμα οικονομολόγου να το 'χετε, να πορεύεστε στους χαλεπούς καιρούς.

Απαντήσεις που δόθηκαν από τυχάρπαστους φωστήρες της μπακαλικής:

1. Μειώνει τους φόρους το κράτος, οπότε περισσεύουν χρήματα στους φτωχομπινέδες και ξεχρεώνουν το μπακάλη και τον τσιφούτη.  Σχόλιο: Αγαπητό μου παιδί, μάλλον διαβάζεις πολλές ιστορίες του Έκτορος Μαλό και της Μυρτώς Κοντοβά δεν εξηγείται αλλιώς τόση απλοϊκότητα! Και τι είναι ρε το κράτος, που θα μειώσει τους φόρους; Σύλλογος προστασίας αναξιοπαθούντων μισθωτών; Πως θα ζήσει το κράτος; Εδώ αυτά που παίρνει και δεν του φτάνουν - εσύ προτείνεις μείωση; Άσε που, αν περισσέψουν λεφτά στους φτωχούς, σιγά μην πάνε να ξεχρεώσουν! Θα αγοράσουν ένα κάρο μαλακίες και θα βρεθούν ακόμα πιο χρεωμένοι έτσι όπως ακριβώς κάνουν τα τελευταία χρόνια! Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη με τον κηδεμόνα σου αγαπητό μου παιδί.

2. Ξεχρεώνει το κράτος τα χρωστούμενα από την τσέπη του και τα κρατάει λίγα-λίγα από τα μισθά των φτωχώνε. Σχόλιο: Από τον προηγούμενο αντέγραψες και άλλαξες λίγο το συμπέρασμα για να μη σε πάρουν είδηση; Ρε πανίβλακα, αφού και το κράτος από τον τσιφούτη δανείζεται, πού θα βρει λεφτά να τον ξεχρεώσει; Ξαναπέρνα τον Σεπτέμβρη χωρίς τον κηδεμόνα σου, έτσι κι αλλιώς θα ξανακοπείς λόγω αντιγραφής.

3. Αφήνει το κράτος τον τσιφούτη και τον χοντρό να ψοφήσουν επειδή κάνανε ατιμίες και ανοίγει ένα δικό του μπακάλικο μαζί με μια κρατική τσιφουτερί για να βολευτεί ο κοσμάκης.  Σχόλιο: Κατ' αρχάς η γλώσσα που χρησιμοποιείς δεν ταιριάζει σε επιστήμονα - άνθρωπο. Κατά δεύτερον, αν ψοφήσει το κεφάλαιο ποιος θα χρηματοδοτεί τους βουλευτές να βουλεύονται και τους υπουργούς να υποεργάζονται; Κατά τρίτον, είσαι παλιοκομμούνι και η ιστορία σε έχει καταδικάσει στο πυρ το εξώτερον! Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη που θα έχει τελειώσει η τουριστική περίοδος και θα ξαναλειτουργήσουμε τη Μακρόνησο, να δούμε τι θα κάνουμε με σένα.

4. Αγοράζει το κράτος ένα ολοκαίνουργο τεφτέρι, λευκό σαν αθώα περιστερά και το δίνει στον χοντρό. Δίνει κι ένα στον τσιφούτη για να μη γκρινιάζει. Και τους λέει «μην ανησυχείτε, εγώ είμαι εδώ, γράψτε κατά βούληση, εγγυώμαι εγώ τα λεφτά σας».

Σχόλιο: Να συλληφθεί πάραυτα ο γράψας την παραπάνω τούφα και να του απαγγελθούν επιτόπου κατηγορίες περιύβρισης αρχής, παρακώλυσης συγκοινωνιών, σύστασης συμμορίας καθώς και κατανάλωσης ψυχοτρόπων ουσιών εν ώρα μαθήματος. Στο ξεκίνημα της παγκόσμιας κρίσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, σύμπασα η ανθρωπότητα προσκύνησε τον προφήτη Γκόρντον Μπράουν που είχε την έμπνευση να «δανείσει» χρήματα στις τράπεζες, βάζοντας πόδι στους διοικητικούς τους μηχανισμούς, προκειμένου να εκτονωθεί η κρίση. Αυτό έγινε στην Αγγλία και οι ηγέτες των υπόλοιπων χωρών έσπευσαν να κάνουν το ίδιο. Σήμερα όλο και περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες μπερδεύονται στο άκουσμα του παραπάνω ονόματος. Η συνήθης αντίδραση είναι του στυλ «Μπράουν; I think he is an overestimated player  - ΑΕΚ Athens should not renew his contract! Παντελής Μπράουν is for the μπάζα άι τελ γιου». Κοντολογίς, όλο και περισσότεροι θέλουν να ξεχάσουν τη μαλακία του Γκόρντονα του Καφέ. Γιατί; Διότι το πρόβλημα ήταν το πλεόνασμα παραγωγής που κυκλοφόρησε στην αγορά και η οικονομική αδυναμία των καταναλωτών να το απορροφήσουν. Πράγμα το οποίο οδήγησε στην κυκλοφορία πλασματικού χρήματος μέσω του υπερδανεισμού. Που με τη σειρά του οδήγησε σε κατάρρευση των αγορών εφόσον το πλασματικό χρήμα δεν μπορεί με τίποτα να γίνει πραγματικό. Όταν έρχεσαι εσύ και λες ότι θα ρίξεις ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ, για να διορθώσεις την κατάσταση - είσαι, το λιγότερο, μαστουρωμένος! Για περισσότερες πληροφορίες ξαναδιάβασε την απάντηση νο.4.

Μάλιστα ο δικός μας οικονομικός κεφάλας δεν άντεξε και το έσκασε το παραμύθι σε συνέντευξη τύπου πριν από καιρό (από τότε βέβαια άλλαξε και η κυβέρνηση αλλά αυτό είναι για άλλο παραμύθι). «Δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια που θα δώσουμε για την στήριξη των τραπεζών, απλώς θα εγγυηθούμε την χρηματοπιστωτική επάρκεια για να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη», έτσι ακριβώς όπως στο λέω το είπε ο άνθρωπος!  Μα φυσικά και δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια κύριέ Παπακωνσταντίνου μου! Εσείς μέχρι χτες δανειζόσασταν από τις τράπεζες εκδίδοντας ομόλογα για να καλύψετε τους προϋπολογισμούς σας (το επιτρεπτό ετήσιο έλλειμμα στην Ε.Ε. είναι 3%, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε χρόνο τα κράτη-μέλη πρέπει να δανείζονται χρήματα για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες τους) τώρα πως βρεθήκατε να δανείζετε τις τράπεζες; Τσου ρε λάκηδες!

Ξεκαθαρίζω η λύση που προωθείται από τις κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων χωρών για την αντιμετώπιση της κρίσης μοιάζει με συνταγή αλμπάνη γιατρού για την αντιμετώπιση του καρκίνου. «Από πού να πάρω αυτά τα φάρμακα γιατρέ μου;» «Μα δεν χρειάζεται να πάρετε τα φάρμακα αγαπητέ! Αρκεί να φάτε το χαρτί της συνταγής και θα γίνετε σίγουρα καλά!». Ξεκαθαρίζω - μέχρι να ρεφάρει η αγορά τη χασούρα της, μέχρι δηλαδή να αντιμετωπίσουν τη ζημιά από το πλασματικό χρήμα, θα περάσουν πολλές αναποτελεσματικές νύχτες του Αγίου Βαρθολομαίου ακόμα και μέρα-μεσημέρι. Άρχισαν ήδη να κλείνουν τα παραρτήματά τους οι αυτοκινητοβιομηχανίες, θα ακολουθήσουν εταιρείες ειδών εικόνας-ήχου, κινηματογραφικά στούντιο, εταιρείες παροχής υπηρεσιών και ειδών ψυχαγωγίας και αναψυχής, τουριστικά καταλύματα. Με λίγα λόγια, η πολυτέλεια θα φάει πρώτη χώμα. Ξεκαθαρίζω, άνθρωποι θα μείνουν στο δρόμο, προγράμματα ανεργίας θα αποτύχουν να καλύψουν τις ανάγκες τους και η αγορά θα υπολειτουργεί χειροτερεύοντας συνεχώς την κατάσταση.

Ξεκαθαρίζω αυτή τη φάση οι γραμματιζούμενοι τη λένε «ύφεση». Και κουβαλάει στάσιμο πληθωρισμό (υψηλό πληθωρισμό που δεν πέφτει με τίποτα), συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, μείωση των παραγωγικών διαδικασιών μέχρι τη στιγμή που… Που; Δεν θα αναλύσω το μαρξιστικό σενάριο, όπου το σύστημα καταρρέει μέσα στις αντιφάσεις του. Ξέρεις γιατί; Επειδή αυτό είναι το ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ σενάριο. Θα σου πω όμως για την άλλη προοπτική, αυτή που διδάσκονται οι οικονομολόγοι στο μάθημα της οικονομικής θεωρίας – όταν μελετάνε τα νεώτερα οικονομικά μοντέλα. Για να ξεπεραστεί η ύφεση, έχει αποδειχτεί από την ιστορική εμπειρία ότι θα πρέπει να επέλθει ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ.

Μόνο έτσι θα μειωθεί το αγοραστικό κοινό παράλληλα με τη (σε μεγαλύτερο βαθμό) μείωση της προσφοράς αγαθών και υπηρεσιών και μόνο με αυτόν τον τρόπο θα οδηγηθούμε σε αύξηση της αγοραστικής ικανότητας και ακολούθως, αύξηση των τιμών. Μαγικό, έτσι; Τι σημαίνει όμως «καταστροφή μέρους των παραγωγικών μηχανισμών»; Παραγωγικοί μηχανισμοί είναι οι εργαζόμενοι και τα μέσα παραγωγής (μηχανήματα, κτίρια κ.λπ.) - να το ξεκαθαρίσω αυτό. Και πως καταστρέφονται; Πανεύκολα!

Οι άνθρωποι-εργαζόμενοι σκοτώνονται μαζικά σε πεδία μαχών, τα εργοστάσια βομβαρδίζονται, οι οδικές αρτηρίες μεταφοράς εμπορευμάτων ανατινάζονται, η αεροπορία και το ναυτικό χρησιμοποιούνται για τη διεξαγωγή εχθροπραξιών. Χρειάζεται να σου πω κι άλλα για να καταλάβεις ότι η «καταστροφή μέρους των παραγωγικών μηχανισμών» συνεπάγεται πόλεμο; Παγκόσμιο κατά προτίμηση, να μην κάνουμε διπλές και τρίδιπλες δουλειές  να ξεμπερδεύουμε με τη μία. Ο μπακάλης δεν θα πάει στον πόλεμο γιατί έχει πλατυποδία, ο γερό-τσιφούτης επίσης δεν θα πάει, λόγω ηλικίας. Αλλά θα είναι εδώ όταν εσύ δεν θα γυρίσεις για να συνεχίσουν τις δουλειές τους με καλύτερες συνθήκες και έχοντας σβήσει τις συνέπειες των βλακωδών ενεργειών τους. Ο Καφές Γκόρντον (ο Gordon Brown δηλαδή) δεν θα πάει στον πόλεμο λόγω στραβισμού, ο Σαρκοζί δεν θα πάει επειδή είναι προστάτης οικογενείας, η Μέρκελ θα το παίξει γυναίκα και δεν θα καταταγεί, ο Αμερικάνος Πρόεδρος δεν θα πάει επίσης επειδή εκεί η θητεία είναι προαιρετική.

Θα μείνουν πίσω να περιμένουν εσένα, να τους διευκολύνεις ψοφώντας σε κάποιον βομβαρδισμένο κωλότοπo....

Και ζήσαν   ΑΥΤΟΙ   καλά… και εμείς;

(προς αποφυγή παρεξηγήσεων το κείμενο δεν συντάχθηκε από τη συλλογικότητα του από κοινού, αλλά από άγνωστη σε εμάς πηγή στην οποία κρίνουμε σκόπιμο να γίνει τουλάχιστον αναφορά)